zaterdag 4 mei 2013

Even Birkenstocks passen ...

Gisteren had ik een afspraak met een wat oudere dame. Een vaste klant, die al jaren Birkenstocks draagt, maar vanwege klachten aan haar voeten wilde ze graag langs komen om even Birkenstocks te passen. En daarbij, zij heeft geen internet, dus daarom komt ze twee keer per jaar bij mij langs.

In mijn enthousiasme vroeg ik haar hoe het met haar ging.
"Niet zo goed", antwoordde ze "ik heb het erg moeilijk deze dagen.
"Haar blauwe ogen keken me indringend aan. "Gaat u even zitten" zei ik.
Ik voelde aan dat er op dat moment even iets belangrijkers was dan slippers passen en dat bleek toen zij haar verhaal vervolgde.

"Mijn vader was namelijk fout in de oorlog. Ik heb het nooit begrepen, maar heb er nog steeds last van, zeker rond deze dagen."
"Ik heb de oorlog niet meegemaakt, maar ik kan heel goed luisteren."
"Het was 5 mei, ik was 14. Ik mocht van mijn moeder buiten spelen want de oorlog was voorbij. Ik kreeg een mooie oranje sjerp om en een oranje strik in mijn haren. Even later zag ik soldaten bij ons de straat in gaan. Op de een of andere manier wist ik dat ze naar ons huis gingen dus ik rende achter ze aan. Eenmaal bij ons huis was ik bang dus ik verstopte me achter het tuinhek. Door de gaten in het tuinhek zag ik hoe ze mijn ouders onder schot hielden en hoe mijn vader en mijn moeder afgevoerd werden. Ik was bang, ben een hele tijd achter het hek blijven zitten. Toen ik dacht dat de kust veilig was heb ik mijn zusje van 1 uit haar bedje gehaald en ben met haar in de kinderwagen gaan wandelen. Pas toen het schemerig werd ging ik weer naar huis en daar was mijn Oma. Zij zei dat ze voorlopig voor ons zou gaan zorgen en dat gebeurde ook. Mijn moeder zag ik pas 8 maanden later weer terug en mijn vader kwam na 1 1/2 jaar uit de gevangenis. Het leven ging door alsof er nooit iets was gebeurd en ik heb nooit begrepen wat er was gebeurd. Ik heb me wel heel vaak afgevraagd:"Papa Waarom??" Mijn vader was een goede man zie je, hij was erg lief voor ons, werkte hard en gaf tijdens de oorlog iedereen uit de buurt te eten. Ik zal het nooit begrijpen. Hè, nou schiet ik weer vol!"

"Dat geeft niks, voor dat doel heb ik een hele doos tissues hier gereed staan."
"Weet je wat het gekke is? Ik weet verder bijna niets meer uit die tijd, behalve die beelden van de soldaten met hun geweren draag ik voor altijd met me mee. Ik heb het zo moeilijk gehad na de oorlog. Overal waar ik kwam zeiden ze: Daar heb je dat kind van die NSB-ers weer. Ik was nog zo jong, had hier ook niet om gevraagd en wist niet eens wat mijn vader had gedaan. Ik zou zo graag willen weten waarom mijn vader het heeft gedaan!"

"Kan het misschien zo zijn dat uw vader best een goede man was, maar dat hij bepaalde keuzes heeft gemaakt om zijn gezin te redden? Dat hij het daarom heeft gedaan?"

- stilte, tranen -

Weer die blauwe ogen die me heel indringend aankeken:"Zo heb ik het nooit bekeken, maar nu ik over jouw woorden  nadenk, ja, dat zou best weleens kunnen, mijn vader was een lieve man."
"Probeer daar dan zoveel mogelijk aan te denken, u heeft genoeg geleden voor de fouten die uw ouders hebben gemaakt zoveel jaar geleden. U kon er niets aan doen!"

"Je bent een lieverd, kom, we gaan slippers passen, want daar kwam ik voor."

En zo geschiedde, ze heeft nog altijd dezelfde maat slippers als anders, maar één ding was anders dan anders; bij het weggaan schudde ze me niet de hand, ik kreeg een dikke kus op mijn wang.

4 mei Nationale dodenherdenking, 5 mei bevrijdingsdag; twee data die voor zoveel mensen zo belangrijk zijn, en ook voor ons, de generatie die de oorlog niet heeft meegemaakt. En ja, soms zijn dan dingen als slippers passen even helemaal niet belangrijk.




1 opmerking:

  1. Wat een indrukwekkend verhaal. Ik ben er helemaal stil van...

    BeantwoordenVerwijderen